ကြၽန္ေတာ္တို႔ စက္ရံုွမွာ စက္ျပင္ကာလကို
တလခြဲေလာက္ မနက္ ၇း၀၀ နာရီ မွ ည ၁၀း၀၀ အထိ နားရက္မ႐ွိ အလုပ္ဆင္းရၿပီေနာက္ ၁၀.၁၀.၂၀၁၃မွာစက္ရံု စတင္လည္ပတ္ခဲ့ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ မီးသင္းဖို ဌာနSP မွာ
ေအးေနတဲ့ အစာ(ေက်ာက္မႈန္႔ ေျမမႈန္႔ )ေတြက ပိတ္ေနပါတယ္
ျမင္ေအာင္ေျပာရရင္ ႀကီးမားတဲ့ပိုက္လံုးရဲ႕ေအာက္ေျခမွာ ေအးေနတဲ့အစာေဟာင္းေတြက ပိတ္ေနတယ္
အစာေဟာင္းေတြရဲ႕အထက္မွာ စက္ရံု လည္ပတ္ထားတဲ့အတြက္ အပူခ်ိန္ ပ်မ္းမ်ွ ၆၀၀ ေက်ာ္႐ွိတဲ့ အစာေတြ႐ွိပါတယ္
ထိုျပႆနာကိုေျဖ႐ွင္းဖို႔အတြက္ အထက္အရာ႐ွိေတြက စက္ကိုမရပ္ခ်င္ပါဘူး
အႏၲရယ္ကင္းေအာင္ စက္ကိုရပ္ၿပီးပူေနတဲ့အစာေတြကိုေအးေအာင္ေစာင့္ၿပီး မွ ပိတ္ေနတဲ့ အစာေတြကို ႐ွင္းထုတ္သင့္ေပမယ့္ စက္ကိုတပတ္ခန္႔္ရပ္လိုက္ရင္ ဆံုးရွံဴး မႈေတြအတြက္ ရံုးခ်ဳပ္ ကိုေျဖ႐ွင္းခ်က္ေပးရမွာျဖစ္ၿပီး စက္ရံု မႉးအေနနဲ႔ နာမည္ပ်က္ႏိုင္ပါတယ္ စက္ရံုမႉးႀကီးသာထြန္းေနရာကစဥ္းစားရင္ သူကစက္ရံုမႉးေနရာမွ ထုတ္ပယ္ခံရမွာေၾကာက္ပါတယ္ ၿပီးေတာ့စက္ရံုမႉးႀကီးေနရာက စက္လည္ ရင္သူ႔အတြက္ တေန႔ကို ဘိလပ္ေျမတန္ ၂၀ ခြဲတန္းရ႐ွိပါတယ္ ဒါေၾကာင့္ အဓိကတာ၀န္႐ွိသူ ဌာနမႉးျဖစ္တဲ့ လ/ထစက္ရံုမွဴးဗိုလ္ႀကီးလွဝင္းေအာင္ အပါအ၀င္ အရာ႐ွိအဆင့္ဆင့္ဟာ သူတို႔ေတြရဲ႕ အတၱေတြကို အရင္းခံၿပီး အႏၲရယ္အလြန္မ်ားတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုခ်ခဲ့ပါတယ္ အဲ့ဒါကေတာ့ စက္ကိုလည္လ်ွက္ ပိုက္လံုးႀကီးထဲမွာအစာပိတ္ေနတဲ့ ေနရာက အေပါက္ေလးကိုဖြင့္ၿပီး ပိတ္ေနတဲ့အစာေတြကို သံေခ်ာင္း(သို႔)၀ါလံုး နဲ႔ ထိုးခ်ရမွာျဖစ္ပါတယ္ ။ အထက္အမိန္႔အရ ၀န္ထမ္းေတြဟာ စတင္ၿပီးသံေခ်ာင္းနဲ႔ထိုးရပါတယ္ တခါထိုးရင္ ႏွစ္ေယာက္သာ ထိုးလို႔ရပါတယ္ ထိုးခ်တဲ့သူႏွစ္ေယာက္ ေမာၿပီဆိုရင္ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္က ၀င္လုပ္ရပါတယ္ အလွည္က်ေပါ့ဗ်ာ ဒီလိုနဲ႔
(15.10.2013 )ရက္ေန႕ ေန႕လည္ပိုင္းမွာပိတ္ေနတဲ့ ေနရာအနည္းငယ္ ပြင့္သြားၿပီး ပန္းထြက္လာတဲ့အလြန္တရာ ပူလြန္းလွတဲ့ အစာ(ေက်ာက္မႈန္႔ ေျမမႈန္႔)ေၾကာင့္ ကေလးလုပ္သားျဖစ္တဲ့ျပင္ပအလုပ္သမား ၁၄ႏွစ္သားေလးဟာ ၀တ္ထားတဲ့ေဘာင္းဘီပါျပတ္ထြက္သြားၿပီး အပူေလာင္ ဒဏ္ရာျပင္းထန္စြာရ႐ွိခဲ့ၿပီး အနားမွာ႐ွိတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြပါ အပူေလာင္ဒဏ္ရာေတြရ႐ွိခဲ့ပါတယ္ အနည္းငယ္သာပြင့္သြားတဲ့ အတြက္ ပိုက္လံုးႀကီးဟာ အစာေတြနဲ႔ျပန္ပိတ္သြားခဲပါတယ္
ဒါကပထမအႀကိမ္မွာပါ အႏၲရယ္ အလြန္႐ွိမွန္းသိခဲရၿပီးပါၿပီး
လံုး၀အႏၲရယ္ျဖစ္ႏိုင္မွန္းသိတယ္
ဒါေပမယ့္ အလုပ္ကိုမရပ္ဘူး ၊ စက္ကို မရပ္ဘူး ၿပီးေတာ့အကာအကြယ္ပစၥည္းမေပးဘဲ ဆက္လုပ္ခိုင္းပါတယ္ အဲဒီေန႕
ညပိုင္းက်ေတာ့ ဝန္ထမ္း
ေလးေယာက္အပူေလာင္ၿပီး တစ္ေယာက္ကေတာ့ျပင္းထန္စြာအပူထပ္ေလာင္ပါတယ္ ဒါကဒုတိယအႀကိမ္ အျဖစ္အပ်က္ပါ
အႏၲရယ္ ျဖစ္ကိုျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့အေနအထားဆိုတာ လံုး၀ေသခ်ာေနပါၿပီ သို႔ေပမယ့္ အကာအကြယ္ပစၥည္းေတာင္မေပးဘဲ ဆက္ၿပီးလုပ္ခိုင္းပါတယ္
အဲဒီလိုနဲ႕ လုပ္လာလိုက္တာ
17.10.2013ရက္ေန႕ေရာက္ေတာ့ ပိတ္ေနတဲ့
အေပါက္ ဟာပြင့္ထြက္သြားၿပီး
ဗံုးေပါက္ကြဲသြားသလိုပါဘဲ ၿပီးေတာ့ အစာပူေတြတ႐ွိန္ထိုးပြင့္ထြက္လာတဲ့ အတြက္အလုပ္လုပ္ေနတဲ႕ ဝန္
ထမ္းေတြလဲ ေသြးရူးေသြးတန္းနဲ႕ ဘာမွ
မျမင္ ေျပးၾကလႊားၾက အသက္ရွဴၾကပ္ၾကနဲ႕ ေပါ့ မေျပးသာလိုက္တဲ႕က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္း ေက်ာ္ဝင္းထြဋ္(
ေက်ာက္ဖား)တေယာက္ကေတာ့ တ႐ွိန္ထိုးပန္းထြက္လားတဲ့ ျပင္းထန္းလြန္းတဲ့အပူ႐ွိန္႐ွိတဲ့ ေက်ာက္မႈန္ေတြအလယ္မွာ အပူဒဏ္ကိုမခ်ိမဆန္႔ ခံစား႐ေနပါၿပီး တျခား၀န္ထမ္းေတြဟာလဲ ကိုယ့္အသက္အတြက္ ဘာမွမျမင္ရေတာ့တဲ့
အေျခအေနမွာ အခ်ိဳ႕က အထပ္ျမင့္ရဲ႕ လက္ရမ္းသံပိုက္ေပၚကိုတက္ တြဲထား ၿပီခိုေနရပါတယ္ ေအာက္မွာက ေက်ာက္အမႈန္ ့ ပူေတြက႐ွိေနတဲ့အတြက္ ေျခခ်လို႔မရပါဘူး ဒီလိုနဲ႔ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို အနည္းငယ္ျပန္ျမင္ရပါၿပီ
က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္း ေက်ာ္၀င္းထဋ္ ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကိုျမင္ေတာ့ အနားမွာ လက္ရမ္းေပၚကိုတက္ၿပီး သူနဲ႔အတူလုပ္ကိုင္ေနရတဲ့ ၀န္ထမ္း က သူခံစားရတဲ့အပူဒဏ္ကိုေမ့ၿပီး ေက်ာက္မႈန္႔ပူေတြထဲကသူ့့ ့လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ရဲ႕အျဖစ္ကိုမၾကည့္ရက္တဲ့ အတြက္ ကယ္ဖို႔ဆင္းသြားခဲ့ပါတယ္ သို႔ေပမယ့္
သံုလွမ္းေလာက္သာလွမ္းနိင္ၿပီး အပူဒဏ္ကိုမခံႏိုင္ေတာ့တဲ့ အတြက္ လက္ရမ္း
သပိုက္ေပၚ အျမန္ျပန္တက္ခဲ့ရပါတယ္
ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ နဲ႔ အနီးဆံုးျဖစ္တဲ့ သံပိုက္ေပၚမွ တျခား၀န္ထမ္းတဦးက သူ႔အနားမွာ႐ွိတဲ့ ၀ါလံုးကိုယူၿပီး ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ ကို ကမ္းေပးလိုက္ပါတယ္ ေက်ာ္၀င္းထြဋ္းဟာ ေက်ာက္ပူမႈန္ေတြက မ်က္စိထဲပိတ္ေနတဲ့အတြက္ သူ႔ကိုကမ္းေပးတဲ့ ၀ါလံုးေလးကို မျမင္ႏိုင္ပါဘူး သို႔ေပမယ့္ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ကို တစ္စံုတခုက လာၿပီးထိေနတယ္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္အသိေၾကာင့္ အပူဒဏ္ကလြတ္ေျမာက္ဖို႔အတြက္ ေနာက္ ဆံုး႐ွိသမ်ွအားနဲ႔ ၀ါလံုးကိုတခ်က္ကိုင္လိုက္ႏိုင္ပါတယ္
ခဏေလးအတြင္းမွာပဲ အေနာက္ကိုလန္က်သြားပါတယ္
သူက အဲ့ဒီေနရာ မွာပဲ အပူဒဏ္ကိုဆိုး၀ါးစြာခံစားရင္း အသက္ေပးလိုက္ရပါတယ္ သူဟာေက်ာက္မႈန႔္ ေတြပိလို႔ေသဆံုးရတာမဟုတ္ပါဘူး ျပင္းထန္တဲ့ အပူဒဏ္ေၾကာင့္ေသဆံုးရတာပါ
ပိုၿပီးရင္နာစရာေကာင္းတာက သူမွာ ဇနီးျဖစ္သူ မစုႏွင့္ တစ္ႏွစ္ကိုးလသားအ႐ြယ္ရင္ေသြးတဦးက်န္ခဲ့ပါတယ္ ဒါကတတိယအႀကိမ္ အျဖစ္အပ်က္ပါ
အခုၿမိဳင္ကေလးေဆးရံုမွာ ဒဏ္ရာျပင္းထန္သူ မ်ားတက္ေရာက္လွ်က္႐ွိပါတယ္
က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းေသဆံုးတဲ႕ အေနအထားကိုၾကည့္ၿပီးက်ေနာ
တို႕ျမန္မာ့စီးပြားေရးေကာ္ပိုေရး႐ွင္း(M.E.C) အမွတ္(၂)တန္၄၀၀၀ ဘိလပ္ေျမစက္ရံု ၊ ၿမိဳင္ကေလး ၊ကရင္ျပည္နယ္ က ဝန္ထမ္း
ေတြဟာ အကာအကြယ္မဲ႕ေနတယ္လို႕
ခံစားရတယ္။အထူးသျဖင့္
ဥပေဒရဲ႕ အကာအကြယ္ပါ
လူတေယာင္လံုး ေသေန
သာေတာင္မွဘဲ လူေသမႈ
အေနနဲ႕ ဘယ္ရဲမွလာမစစ္
ေဆးဘူး။ၾကက္ကေလး
ငွက္ကေလး ေသ သြားသ
လိုဘဲ ဘာမွမထူးဘူး။
က်ေနာ္တို႔အကူအညီမဲ့ေနပါတယ္ ဘယ္သူ႔ကို အကူအညီေတာင္းရမယ္ဆိုတာလဲက်ေနာ္တို႔မသိပါဘူး
က်ေနာတိုု႔ကို ကူညီပါ
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ဖိႏွိပ္ခံတန္၄၀၀၀မိသားစု